چرا مارول افت کرده؟ | جادوی قدیمی دیگه جواب نمیده
چند سال پیش وقتی اسم مارول میومد، همه برای یه سینمای انفجاری و داستانهای درگیرکننده آماده بودن. ولی حالا چی؟ خیلیها با یه خمیازه از کنار پروژههای جدیدش رد میشن. این سؤال پیش میاد که چی شد مارولِ پرهیجان تبدیل شد به یک کارخونه تولیدی خستهکننده؟
Adپاسخ به این سؤال ساده نیست؛ چندتا فاکتور مختلف دست به دست هم دادن تا این افت کیفیت رو رقم بزنن. در این تحلیل دقیق، همهی این عوامل رو بیتعارف بررسی میکنیم.
1. اشباع بیش از حد؛ هر چیزی باید یه زمانی تموم شه
یکی از بزرگترین ضربههایی که مارول به خودش زد، زیاد شدن بیش از حد محتوای جدید بود. یه زمان فیلمهای مارول فاصله زمانی مناسبی با هم داشتن و همین باعث میشد هر اکران یه اتفاق بزرگ باشه.
اما با ورود دیزنیپلاس، در کمتر از یک سال کلی سریال و فیلم سرازیر شد که نصفشون فقط بهخاطر نام مارول دیده میشدن، نه کیفیت!
آثاری مثل Secret Invasion یا She-Hulk نه تنها جذاب نبودن، بلکه اعتماد مخاطب رو هم خدشهدار کردن و این حجم تولید بالا، حس کنجکاوی و اشتیاق رو در بیننده کشت.
2. نبود یک نخ داستانی قوی و هدفمند
یکی از دلایل موفقیت فاز اول تا سوم، وجود یه هسته مرکزی مشخص به اسم تانوس و سنگهای ابدیت بود؛ همهچیز به یک نقطه مشترک ختم میشد. اما در فازهای بعدی، مفاهیمی مثل مولتیورس، خطوط زمانی و واریانتها به خاطر اجرای پراکنده و پیچیده بیشتر گیجکننده ظاهر شدن تا جذاب.
اگر به یاد داشته باشین ما در مقاله ترتیب تماشای فیلم ها و سریال های مارول به این آشفتگی خطوط فرعی اشاره کرده بودیم، جایی که مخاطب عملاً برای فهمیدن داستان یک فیلم، مجبور بود چندین سریال فرعی رو تماشا کنه!
3. اشتباهات پشت صحنه و بحران بازیگران
مارول قبلاً در انتخاب بازیگر مثل یه نابغه عمل میکرد، اما در سالهای اخیر با چالشهای بزرگی روبرو شد. برای نمونه، بحران حقوقی جاناتان میجرز (بازیگر نقش کانگ) کل برنامهریزیهای چندساله مارول رو هوا فرستاد و اونا رو مجبور کرد که فرمان بازی رو به سمت شرورهای دیگهای بچرخونن.
از طرفی، انتخابهای کمرمق برای نسل جدید قهرمانها مثل بازیگر نقش امپریال چاوز یا کسی لنگ جدید هم نتونست اون کاریزمای رابرت داونی جونیور یا چدویک بوزمن رو تکرار کنه.
4. شخصیتهای جدید بدون جذابیت و عمق
هیچکس با معرفی شخصیت جدید مخالف نیست، اما تفاوت اینجاست که اکثر چهرههای تازه، عمق شخصیتی کافی ندارن.
سریال Ms. Marvel بیشتر یک اثر نوجوانانه شد تا ابرقهرمانی، Echo نیومده فراموش شد و Ironheart هم نتونست جانشین شایستهای برای تونی استارک باشه.
در حالی که مارول روی فرمولهای امن خودش اصرار داشت، رقبایی مثل دیسی با شخصیتهایی مثل Peacemaker یا Blue Beetle به خاطر اجرای جذابتر، حس تازهای به مخاطب دادن.
5. فرمولهای تکراری و روایتهای بدون ریسک
فرمول مارول سالها جواب میداد: کمی طنز، مقداری اکشن با جلوههای ویژه، یک سکانس احساسی و پایان خوش. ولی الان این ساختار به شدت قابلپیشبینی شده.
مارول دیگه تصمیمات داستانی جسورانه نمیگیره و احساس خطر واقعی از بین رفته؛ قهرمانها به راحتی از مرگ برمیگردن یا نسخهی دیگهشون از یه جهان موازی میاد! این بازی بدون باخت، پاشنه آشیل داستانگویی اونها شده.
برای درک بهتر اینکه مارول چطور میخواد از این بنبست تکرار خارج بشه، پیشنهاد میکنم مقاله برنامه های آینده مارول رو بخونین تا ببینین اونا چطور دارن کل سیستم رو برای سالهای آینده بازنویسی میکنن.
6. افول شدید کیفیت جلوههای ویژه (CGI)
یه زمانی جلوههای ویژه مارول چشمها رو خیره میکرد، اما در فاز ۴ و ۵ کیفیت بصری آثاری مثل Quantumania یا Thor 4 در حد بازیهای ویدیویی قدیمی افت کرد.
دلیل اصلی اون هم فشار بیش از حد روی تیمهای VFX، زمان کم برای رندر حرفهای و جلو بردن همزمان دهها پروژه بود که داد استودیوهای جلوههای ویژه رو درآورد.
7. تغییر ذائقه مخاطب و بیدار شدن رقبا
مخاطب امروز دیگه به راحتی سال ۲۰۱۵ راضی نمیشه. با موفقیت آثار شاهکاری مثل The Boys یا Invincible، مشخص شد که مردم تشنهی محتوای عمیقتر، تلختر و جسورانهتر هستن.
مارول دیگه در بازار پادشاهی نمیکنه؛ مخصوصاً حالا که دیسی با رهبری جیمز گان یک ریبوت بزرگ رو شروع کرده. از طرفی، فیلمهای جدید مارول مثل فیلم Thunderbolts دارن تلاش میکنن تا با آوردن لحن ضدقهرمانی، کمی از این فضای تکراری فاصله بگیرن و رضایت مخاطب بالغتر رو جلب کنن.
8. نبود «قلب» در داستانها؛ مارول قبلاً احساس داشت
در نهایت، بزرگترین ضربه به مارول اینه که داستانهاش دیگه اون «قلب» قبلی رو ندارن. برای مثال:
رابطه پدر دختری تونی استارک
درد شخصی استیو راجرز برای از دست دادن زمان و دوستاش
فداکاری بلکویدو برای نجات دنیا
اینا احساس میدادن. ولی الان چی؟ بیشتر داستانها انگار دارن با چکلیست پیش میرن:
- معرفی یک شخصیت جدید ✔
- آوردن یک دشمن عجیب ✔
- ایجاد یک فینال شلوغ CGI ✔
- صحنه پس از تیتراژ برای فیلم بعدی ✔
دیگه مخاطب احساس نمیکنه بخشی از یک ماجراجویی انسانیه.
جمعبندی: افت مارول واقعیه، اما پایان کار نیست!
افت مارول یک حقیقت غیرقابلانکاره که حتی وفادارترین طرفدارها هم قبولش دارن. اما این به معنی پایان کار نیست. مارول اگر میخواد دوباره به روزهای اوجش برگرده، باید تعداد محتوا رو کمتر و کیفیت رو فدای کمیت نکنه، به نویسندهها و تیمهای CGI وقت کافی بده و قلب و احساس رو به داستانهای انسانی خودش برگردونه.
نظر شما چیه؟
به نظر شما مارول میتونه با تغییر استراتژیهاش دوباره دل طرفدارها رو به دست بیاره یا دوران طلایی ابرقهرمانها به پایان رسیده؟
نظراتتون رو توی کامنتها برامون بنویسین!
